Eu son Balbino

  

LECTURA: Eu son Balbino  

MEMORIAS DUN NENO LABREGO de Xosé Neira Vilas

Lemos e consultamos as dúbidas do vocabulario.

MEMORIAS DUN NENO LABREGO (Léxico)

EU SON

(Ser) un ninguén: Ser unha persoa pouco importante, sen importancia.

Non hai quen lle tusa: Que se lle ten respecto.

Alancar : Dar pasos grandes

Brocha: Chatola.

restrebar ou xuntar monllos: volver a labrar unha leira, un atado de herba ou semellantes

moxardos: moscas, tabáns.

muíños apeados: muíños parados (por encherse de auga)

espeteiras:  táboa con espetos ou garfos para colgar, colgadoiros.

Murnas: mancha na pel por efecto de achegarse ao lume.

 fridas : feridas.

Gurrucho: grolo

 Broa: pan de millo

Diferenza entre estar e ser (somos tristes)

os trafegos da terra aniñados nos ollos: Ter os labores do agro sempre na cabeza.

Cortizo:  nunha colmea

 Quedo desatafegado (sen tarefas), libre, coma se me quitasen de enriba un bocoi ( un gran peso).

Todos abren o peteiro (boca) para dicir a verdade ou para arredarse (separarse) de la.

Adoezo: estar falto ou desexoso de algo.

Tripando uns nos outros: pisar con forza

Baldeirar o corazón: baleirar, verter, contar o que sente.

RESUMO. A historia: 

O primeiro dos capítulos é a presentación do personaxe principal, Balbino, que se define como alguén sen importancia e pobre en oposición a outro personaxe, Manolito, ao que se repecta. É un neno de aldea fronte aos da vila. Está desexoso de ver mundo porque a aldea lle queda pequena e vese triste como os seus semellantes, tamén de escribir un libro. Finalmente dinos que escribe as súas reflexións sobre o mundo que adoece por entender e que a ninguén conta pois pensa que igual está algo tolo. Escribe para envorcar os seus sentimentos cada noite e liberarse desa pobreza que o abafa.

 

 O narrador interno que nos fala e o protagonista, é o personaxe principal, aínda que retrata tamén aos que son coma el de aldea. Outros personaxes con certos trazos de antagonistas: son Manolito (ao que se lle respecta) e os nenos da vila (distintos dos da aldea). Cítase a un tal Landeiro do que se di que lle deu un libro escrito por Smith. 

O espazo ao que fai referencia é unha aldea galega, aínda que fala en concreto dende unha casa, a de Landeiro,  próxima na que agora vive e escribe, e que xa non está na aldea onde vivía antes.  

Os tempos parte dunha retrospección, unha mirada atrás ao realizar unha reflexión sobre a súa curta vida no verán e no inverno na aldea, unha revisión do seu pasado inmediato. Dá a impresión dun tempo interno dunha secuencia reducida de varios anos da súa infancia na aldea na casa onde naceu e criou. O tempo externo: Os anos 40.

Logo lembra todo relato vai ter sempre dous tempos:

1º- O tempo interno que é o tempo que dura o feito que se conta. Canto tempo transcorre?

2º O tempo externo que a época á que se refire: O presente, o pasado ou o futuro, é dicir,  cando se produce ese feito?